نكات مهم براي پرورش بوقلمون

بوقلمون

نکاتی در مورد بیماری نیوکاسل
 عامل بيماري ، ويروسي از خانواده پاراميكسوويريده است كه در مدت سی دقیقه در دمای شصت درجه سانتی گراد و در مدت زمان سه ساعت در پنجاه و شش درجه سانتی گراد غیر فعال می شود .
ويروس در PH اسیدی توانایی مقاومت ندارد و غیر فعال می شود  همچنین در موادی مانند فرمالین و فنل ها غیر فعال می شود .لازم به ذکر است که عامل این بیماری برای مدت زمان نسبتا طولانی  در مدفوع زنده می ماند .
بسیاری از گونه های پرندگان هم وحشی و هم اهلی ميزبان بيماري هستند . مرغها آسیب پذیرترین و مستعد ترین پرندگان در برابر این بیماری هستند و اردک و بوقلمون کمترین آسیب پذیری را در برابر این بیماری دارند . یک نوع از عوامل انتقال این نوع بیماری در برخی از پرندگان وحشی یافت می شود . بایستی به این مورد توجه کرد که میزان مرگ و میر در دوران این بیماری در میان بسیاری از پرندگان به کشش ویروس بستگی دارد .
اشاعه بيماري ارتباط مستقیم با ترشحات و بخصوص مدفوع پرندگان درگیر با بیماری دارد . 
ـ غذای آلوده
ـ آب آلوده
ـ وسایل آلوده
ـ محیط و محوطه آلوده
ـ لباسهای آلوده افراد مرتبط با پرندگان
منابع ویروس
▪ ترشحات  دستگاه تنفسی
▪ مدفوع آلوده
▪ تمامی قسمتهای لاشه پرنده بیمار
ویروس این بیماری در خلال دوران بیماری و در دوره ایی محدود و در طول دوران نقاهت میتواند پخش شود .همچنین برخی از پرندگان قادر هستند که ویروس نیوکاسل را برای مدت یکسال با خود حمل کرده و در محیط پخش کنند .

نحوه بروز بیماری بیماری نیوکاسل در بسیاری از کشورهای جهان ، بومی و خاص همان مناطق می باشد .

ضایعات کلینیکی
 نشانه های تنفسی و عصبی :
ـ سرفه کردن و نفس نفس زدن
ـ بالهای افتاده و آویزان
ـ پاهای کشیده
ـ پیچیدگی سر و گردن
ـ افسردگی و عدم انجام فعالیتهای عادی
ـ فلج شدن کامل پرنده
ـ تخم مرغهای پرندگان آلوده، پوسته های زبر و یا نازک دارند و همچنین آلبومین آنها می تواند حالت آبکی داشته باشد . تولید تخم مرغ کم شده و در برخی مواقع نیز تولید قطع می شود .مدفوع پرندگان مبتلا اسهالی بوده و سبز رنگ است . همچنین تورم در بافتهای اطراف چشم و گردن پرندگان درگیر با این بیماری دیده می شود .

● میزان مرگ و میر:
میزان مرگ و میر در دوران این بیماری به عوامل زیر بستگی دارد :
▪ میزان کشندگی ویروس مورد نظر
▪ چگونگی پاسخ دادن به ایمنی واکسن
▪ وضعیت محیطی
▪ وضعیت گله

● ضایعات :
پرندگان زیادی را بایستی مورد آزمایش قرار داد تا ضایعات خاصی را در یک جمعیت مورد توجه قرار داد.تشخیص این بیماری را بایستی تا پس از جداسازی ویروس و شناسایی کامل آن به تعویق انداخت .ضایعاتی که در این بیماری ممکن است یافت شود عبارتند از :
▪ دیده شدن پرخونی و در برخی از مواقع خونریزی در مخاط نای
▪ ادم ، خونریزی و یا نکروز و التهاب در بافتهای لنفاوی و یا موکوس دیواره روده
▪ ادم ، خونریزی و یا حتی از بین رفتن و فساد تخمدانها
▪ ادم در اطراف بافتهای پیش از نای در گردن و بخصوص در محل ورودی ناي و خونريزي در پيش معده
این بیماری ممکن است که با برخی از بیماریها اشتباه گرفته شود .

این بیماریها عبارتند از :
▪ Fowl Cholera
▪ Avian Influenza
▪ Laryngotracheitis
▪ Fowl Pox Diphteritic Form 
▪ Mycoplasmosis
▪ Infectious Bronchitis
همچنین ممکن است به اشتباه برخی از اختلالات مدیریتی مانند فقر آب ، غذا یا هوا تشخیص داده شود .



● آزمایشهای سرولوژیک :
▪ Elisa و HI

● نمونه گیری :
نمونه های لازم برای تشخیص این بیماری از کلوآک ، نای یا مدفوع پرندگان زنده گرفته می شود . همچنین میتوان نمونه گیری از مدفوع و یا ارگانهای مشترک پرندگان مرده را صورت داد .



● اقدامات بهداشتی :
▪ جداسازی مطلق و شدید در هنگام بروز این بیماری
▪ نابودی تمامی پرندگان مبتلا و همچنین پرندگانی که در معرض ارتباط مستقیم با این بیماری قرار داشته اند .
▪ ضدعفونی کامل و دقیق محوطه های درگیر و غیر درگیر
▪ انهدام درست و صحیح لاشه ها
▪ کنترل میزان آفتها در گله
▪ پرهیز و اجتناب از تماس با پرندگانی که وضعیت سلامتی مشخصی ندارند
▪ کنترل میزان رفت و آمد افراد
▪ بهتر است که تمامی طیور موجود در فارم همسن باشند
● پیشگیری و کنترل :

واکسیناسیون با واکسنهای امولوسیون روغنی و همچنین واکسنهای زنده میتواند بصورت چشمگیری سبب کاهش تلفات در گله های طیور بشود .واکسن B۱ زنده و لاسوتا واوينيو و يا كلون بایستی در آب آشامیدنی حل شود  .جوجه های سالم بایستی هرچه زودتر بین روزهای یکم تا هفتم زندگی واکسینه شوند ، ولی تاخیر در واکسیناسیون اثرات واکسن را در هفته های دوم یا سوم کاهش می دهد .برخی از عفونتها مانند مایکوپلاسما ممکن است واکنش واکسن را شدیدتر کند . در این موارد می توان از واکسنهای با ویروس کشته شده استفاده کرد .
 
 يك مقاله ديگر در خصوص نيوكاسل
 تاریخچه بیماری:
بیماری نیوكاسل برای اولین بار در سال 1926 در جاوه اندونزی و شهر نیوكاسل انگلستان گزارش گردید. در انگلستان با برقراری قرنطینه و كشتار دسته جمعی طیور مبتلا و با نابودی طیور در معرض سرایت و نیز با ضدعفونی لانه های آلوده بیماری را كنترل كردند. ولی در جاوه اندونزی مبارزه به صورتی انجام شد كه كانون اصلی بیماری نابود نگردید و می توان ادعا نمود كه منشاء و سرچشمه انتشار و آلودگی بیماری در دنیا از این ناحیه می باشد. در حال حاضر بیماری نیوكاسل در تمام دنیا تحت كنترل درآمده است. در كشور ما هم زمان با ورود جوجه یك روزه در سال 1329 شمسی از خارج و توسعه صنایع مرغداری در كشور این بیماری نیز مشاهده شد. از آن زمان تاكنون بیماری هر چند سال به صورت همه گیری ظاهر می شود. در سال های اخیر به دلیل رشد روز افزون صنعت مرغداری اهمیت این بیماری بیشتر مورد توجه قرار گرفته است و همواره به عنوان مهمترین عامل تهدید كننده طیور صنعتی و سنتی مطرح بوده است.
گزارش های موجود از تلفات وارده در سال های گذشته، حكایت از تلفات تا 100% در مرغداری های صنعتی و سنتی دارد. براساس برآورد مسئولان ذیربط خسارت وارده به بخش طیور در هنگام شیوع این بیماری بیش از میلیاردها تومان می باشد.
عامل بیماری نیوكاسل:
عامل این بیماری، ویروس پارامیكزو ویروس است كه به خوبی در جنین تخم مرغ رشد و تكثیر می یابد. شش هفته بعد از بین رفتن علائم كلینیكی بیماری، .... ویروس را در فضولات و اعضاء درونی ميتوان یافت. خطر انتقال ویروس توسط لاشه كشتاری وجود دارد، ترشحات و مخاط چشم طیور آلوده منشاء ویروس می باشد. ویروس نیوكاسل نسبت به گرما فوق العاده حساس می باشد. پرندگان وحشی منبع آلودگی و انتشار ویروس بوده و شاید ویروس قسمتی از سیر تكاملی خود را در بدن این نوع پرندگان وحشی بگذراند.
نشانه های بیماری در جوجه ها و مرغ های جوان:
وقتی بیماری نیوكاسل در یك مرغداری یا یك گله مرغ شایعه شد، نشانه های زیر در جوجه ها و مرغ های جوان دیده می شود:
سرفه و خرخره كردن و گاهی صدای شبیه به سوت كشیدن، ناله كردن تنفس نامنظم و مشكل یا دهان باز،  كم شدن تحرك، از دست دادن اشتها، افزایش تشنگی در مراحل اولیه و فلج نسبی یا كامل، لرزش عضلات، تغییر جهت و چرخش و برگشت سر به پشت یا به زیر شكم، دور خود چرخیدن، معلق زدن و مرگ و میر در این جوجه ها فوق العاده بالا بوده و گاهی به صددرصد می رسد.
نشانه های بیماری:
بیماری نیوكاسل فوق العاده واگیردار بوده و دستگاه تنفسی و عصبی را مبتلا می كند. نیوكاسل بیشتر مرغ و خروس را مبتلا كرده و سایر گونه های طیور نظیر  اردك و بوقلمون را نیز مبتلا می كند.
علائم درمانگاهی بیماری نیوكاسل عبارتند از:
اسهال آبكی سبز رنگ و بدبو، از دست دادن اشتها، ناراحتی گیجی و خواب آلودگی، خروج ترشحات از بینی، صدای ناله و خس خس، تورم سر و گردن، پیچ خوردگی سر و گردن به یك سمت بدن. همچنین بال های طیور مبتلا به بیماری آویزان شده و پاهای آنها بر روی زمین كشیده می شوند. از دیگر علائم این بیماری حركت به دور خود چینه دان پر و كشیده، تشنج، فلجی و در نهایت مرگ می باشد. مرگ و میر جوجه ها فوق العاده بوده و گاهی به صددرصد می رسد.
در مرغ های تخم گذار نیز بیماری نیوكاسل باعث تولید تخم مرغ و قطع تدریجی تخم گذار می شود. بیماری نیوكاسل همچنین موجب نرم شدن پوسته تعدادی از تخم مرغ ها می گردد. تخم مرغ های كه مرغ ها در این مرحله از بیماری تولید می كنند، ناقل ویروس بیماری نیوكاسل بوده و ارزش جوجه كشي ندارند.
بیماری نیوكاسل در بوقلمون ها و جوجه ها در اشكال خفیف، شدید و حاد بروز می كند و با علائمی از قبیل فلجی، عطسه و سرفه های خشك همراه می باشد.
تشخیص بیماری:
فرم حاد بیماری را تا حدی می توان از روی نشانه های كلینیكی و كالبد گشایی تشخیص داد. ولی فرم مزمن بیماری به علت شباهت زیاد علائم آن با سایر بیماری های تنفسی اشتباه می شود. وقتی كه نشانه های تنفسی مربوط به بخش پائینی دستگاه تنفس باشد (نفس نفس زدن شدید) باید به بیماری نیوكاسل مظنون شد. سرعت انتشار بیماری نیوكاسل بهترین راهنما برای تشخیص آن است.
راه های شیوع و انتقال بیماری:
تلفات بسیار بالای بیماری نیوكاسل سبب شده است تا به راه های شیوع آن توجه زیاد شود. انتقال بیماری به طور طبیعی از راه ترشحات، فضولات، امعاء و احشاء پرندگان آلوده و نیز تماس آنها با طیور سالم صورت می گیرد. دستگاه گوارش و تنفس پرندگان به طور طبیعی مركز اصلی انتقال و حامل بیماری است. حمل و نقل مرغ های زنده – به خصوص آنهایی كه بیماری را پشت سر گذاشته اند -–می تواند یكی از عوامل انتقال بیماری از محلی به محل دیگر باشد و علاوه بر اینها، انتقال بیماری به وسیله كارگران، وسایل و ماشین آلاتی كه با مرغداری در ارتباط هستند، نیز صورت می گیرد. همچنین ویروس بیماری از طریق هوا و آب آشامیدنی آلوده انتقال می یابد. تخم مرغ های حاصل از مرغ های مادر آلوده به بیماری ممكن است باعث انتقال بیماری به داخل ماشین جوجه كشی و محیط اطراف شود.
عوامل انتقال بیماری:
آن دسته از مرغ های مبتلا به بیماری كه دوره اولیه (فاصله مبتلا شدن به بیماری و ظاهر شدن علائم) بیماری را می گذرانند، عامل مهم انتقال بیماری به شمار می روند. مرغ هایی كه حالت ضعف و ناتوانی پس از درمان بیماری را می گذرانند و یا بیماری را پشت سر گذاشته اند؛ در بعضی از موارد می توانند برای مدت طولانی ویروس بیماری را با خود حمل و پخش كنند.
همچنین تخم مرغ هایی كه در طول دو تا چهار ماه پس از مبتلا شدن، از مرغ هایی كه سلامتی خود را پیدا كرده اند، جمع آوری شده اند، ویروس بیماری نیوكاسل را با خود همراه دارند.
راه های پیشگیری و كنترل بیماری نیوكاسل:
مهمترین راه پیشگیری و مبارزه با این بیماری خطرناك، دور نگه داشتن طیور از ویروس عامل بیماری است. در چنین شرایطی اجرای قرنطینه (جدا نگه داشتن طیور حساس) همراه با رعایت كامل اصول بهداشتی، می تواند در كنترل بیماری بسیار مفید باشد. طیور حساس طیوری هستند كه پیش از این به بیماری نیوكاسل مبتلا نشده اند و یا از تخم مادر مبتلا به این بیماری به وجود نیامده باشند. از سوی دیگر برای جلوگیری از ابتلا و گسترش بیماری نیوكاسل فقط رعایت اصول بهداشتی كافی نیست. علاوه بر آن باید با انجام واكسیناسیون های لازم و به موقع، طیور را از مبتلا شدن به این بیماری نجات داد. باید توجه كرد كه درمان بیماری، در درجه آخر اهمیت قرار دارد.
این كار نه تنها از نظر اقتصادی به صرفه نیست، بلكه موفقیت آن نیز بسیار كم است با كاهش امكان تماس ویروس بیماری و یا ورود آن به محیط پرورش می توان از شیوع این بیماری جلوگیری كرد. به طوركلی اگر پشگیری و كنترل بیماری نیوكاسل هدف باشد، باید با مدیریت بهداشت و واكسیناسیون در كنار یكدیگر به مورد اجرا گذاشته شود.
پیشگیری از طریق مدیریت و بهداشت:
الف – جوجه كشی:
رعایت موارد زیر در جوجه كشی به طور كامل ضروری است.
1-تأسیسات جوجه كشی باید از آشیانه ها، سالن های پرورش و تأسیسات كشتارگاه دور و مجزا باشد.
2-آشیانه های پرورش جوجه باید از سایر آشیانه ها كامل جدا باشد.
3-جدا كردن كارگران قسمت جوجه كشی از سایر بخش ها.
4-پرورش مرغ های جوان باید در محلی كاملاً جدا، دور از آشیانه مرغ های مسن و در محیطی كاملاً بهداشتی انجام گیرد.
5-از ورود هر نوع وسیله نقلیه به مزرعه پیش از ضدعفونی كاملاً آن جلوگیری شود.
6-مرغ هایی كه تلف شده اند، باید به دقت كامل و بدون آلودگی محیط اطراف سوزانده و نابود شوند.
7-سالن های پرورش مرغ باید پیش از ریختن جوجه، شستشو و ضدعفونی شود.
8-باید از مواد ضدعفونی كننده و آهك در جلوی آشیانه ها و حتی الامكان در گذرگاه های مزرعه استفاده شود.
ب- آشیانه های پرورش طیور:
رعایت موارد زیر در آشیانه های پرورش طیور به طور كامل لازم است:
1- از ورود هر نوع پرنده ای به آشیانه جلوگیری شود.
2-هنگام ورود كارگران به آشیانه، باید لباس آنها عوض و ضدعفونی شده باشد.
3-جوجه های یكروزه باید از مراكز مطمئن و تأیید شده از سوی كارشناسان خریداری شوند.
4-پرورش مرغ های جوان باید در محلی كاملاً جدا، دور از آشیانه مرغ های مسن و در محیطی كاملاً بهداشتی انجام گیرد.
5-از ورود هر نوع وسیله نقلیه به مزرعه پیش از ضدعفونی كامل آن جلوگیری شود.
6-مرغ هایی كه تلف شده اند، باید به دقت كامل و بدون آلودگی محیط اطراف سوزانده و نابود شوند.
7-سالن های پرورش مرغ باید پیش از ریختن جوجه، شستشو و ضدعفونی شوند.
8-باید از مواد ضدعفونی كننده و آهك در جلوی آشیانه ها و حتی الامكان در گذرگاه های مزرعه استفاده شود.
ج – كشتارگاه ، كارخانه تولید فرآورده های طیور و بسته بندی:
موارد زیر باید رعایت شوند:
ضدعفونی، شستشو و تمیز كردن وسایل، لوازم و محیط كشتارگاه طیور و كارخانه در زمان های مختلف به خصوص در زمان شیوع بیماری لازم است.
مبارزه و پیشگیری به وسیله واكسیناسیون:
یكی از مؤثرترین راه های پیشگیری و مبارزه با شیوع بیماری نیوكاسل، استفاده از واكسن مخصوص است. برای ایمن نمودن طیور در مقابل این بیماری از راه واكسیناسیون، دستور یا برنامه یكسانی وجود ندارد، بلكه در مناطق مختلف با روش های خاصی صورت می گیرد.
برنامه واكسیناسیون جوجه ها باید با توجه به نوع آب و هوای منطقه، نوع واكسن و دستور دامپزشك باشد.

1-سعی شود طیور همسن پرورش داده و همزمان واكسینه نمود.
2-فاصله بین دو واكسیناسیون حداقل یك هفته باشد.
3-واكسن تازه باشد و در نگهداری و حمل و نقل آن رعایت دستورات كارخانه سازنده به عمل آید. (در دمای یخچال های معمولی نگهداری شود و هنگام حمل و نقل در ظروف سر بسته محتوی یخ باشد.)
4-ظروف محتوی واكسن نباید در معرض مستقیم نور آفتاب قرار گیرند.
5-ظروفی كه در آنها واكسن می ریزند نباید 3 تا 4 روز قبل از آن به مواد ضدعفونی كننده آغشته شده باشند.
6-برای رقیق نمودن واكسن و یا مصرف آن به فرم خوراكی نباید از آبهای كلردار یا محتوی سایر مواد ضدعفونی كننده استفاده گردد.
7-گله ای كه مورد واكسیناسیون قرار می گیرد كاملاً سالم باشد و از واكسینه نمودن طیور غیر سالم و بیماری خودداری گردد.
8-بلافاصله بعد از واكسناسیون به مدت 48-24 ساعت همواره با اب می باید آنتی بیوتیك داد و دمای سالن را بین 2 تا 3 درجه سانتیگراد بالا برد.
9-واكسن آماده شده را حداكثر در ظروف به مدت 2-1 ساعت می باید مصرف نمود.


بیماری لنگش در بوقلمون و راه حل مقابله آن
با توجه به بیماری و عوارض شایع در کلیه طیور ،بوقلمون از جمله طیور مقاوم نسبت به بسیاری از عوارض و بیماری ها می باشد. اما یکی از مشکلات شایع در بوقلمون مسئله لنگش می باشد که این لنگش خود باعث عوارضی دیگر از جمله پینه سینه و عفونت سینه iهمراه می گردد چرا که اگر چنانچه به این عارضه دیر رسیدگی شود باعث کاهش وزن  و نیز تاخیر در رشد نیز می گردد زیرا آرام آرام این مشکل تبدیل به فلجی و نیز زمین گیر شدن بوقلمون شده و از حرکت پرنده و رسیدن آن به آب و دان جلوگیری شده و این امر باعث کاهش رشد بوقلمون می گردد. علت اصلی این عارضه در بوقلمون به خاطر کمبود ویتامین  D3 و نیزکمبود کلسیم و فسفر می شود. پس نتیجه می گیریم این عارضه یا می توان گفت بیماری یک بیماری مدیریتی می باشد که باعث ضرر و زیان بسیاری به پرورش دهنده می گردد.
راه حل درمان این عارضه در بوقلمون از طریق تصحیح کردن جیره و تنظیم نسبت کلسیم به فسفر و همچنین استفاده مازاد از دی کلسیم فسفات و همچنین افزایش ویتامین ب کمپلکس و ویتامین AD3E در جیره بوقلمون می باشد.
بیماری آسیت در بوقلمون
ماری آسیت یک بیماری عفونی و بیماری کاملا مرتبط با مسائل مدیریتی می باشد که یکی از مشکلات اساسی پرورش دهدنگان بوقلمون می باشد .بیماری آسیت در بوقلمون به علت کمبود تهویه مناسب و همچنین کاهش نمک جیره و دمای پایین در سالن های پرورش بوقلمون و برخی مسائل دیگر ایجاد می گردد. این عارضه باعث ایجاد جمع شدن مایع آسیتی و همچنین مایع میان بافتی در بافت و حفره شکمی به خصوص در کنار چینه دان می گردد . همچنین از علائم دیگر این عارضه عفونی رنگ پریدگی بخش داخلی حفره شکمی و همچنین بزرگ شدن سمت راست قلب می گردد.بهترین راه پیشگیری از این عارضه تنظیم صحیح تهویه سالن و همچنین تنظیم نمک جیره و نیز تنظیم دمای سالن پرورش بوقلمون می باشد.در صورت مشاهده این بیماری تنظیم تهویه ها و همچنین استفاده از یک آنتی بیوتیک طبق نظر دامپزشک به راحتی می توان این بیماری را از سالن پرورش بوقلمون جمع کرد.
بیماری های متداول بوقلمون
در کشور ما ایران خوشبختانه بیماری های زیادی که باعث ترس پرورش دهندگان بوقلمون از نگهداری این طیور شود وجود ندارد که البته این موضوع به علت واردات سویه ها و نژاد های مختلف بوقلمون و همچنین توان حفظ قرنطینه ای اداره کل دامزشکی و همچنین توجه سازمان جهاد کشاورزی به این طیور بوده است. با توجه به حفظ موارد قرنطینه ای باز چندی از بیماری ها و مشکلات در بوقلمون موجود می باشد که عده ای از پرورش دهندگان بوقلمون با آن دست و پنجه نرم میکنند که از جمله این بیماری ها می توان به موارد زیر اشاره کرد :
1-بیماری نیوکاسل در بوقلمون گوشتی
2-بیماری آنفولانزا در بوقلمون گوشتی و مادر
3-بیماری آسیت در بوقلمون گوشتی
4-بیماری آبله در بوقلمون مادر
5- چندی از بیماری های سالمونلایی در بوقلمون گوشتی و مادر
6-بیماری گامبرو در بوقلمون گوشتی
7-عارضه کریزای در بوقلمون گوشتی
8-عارضه کلی باسلوز در بوقلمون گوشتی
بیماری های متابولیکی در بوقلمون
بیماری متابلیکی به معنی عارضه ای می باشد که حاصل از کمبود مواد غذایی و نیز همچنین مسائلی که باعث به هم خوردن سیکل متابلیسم می شود حاصل می گردد. در واقع بیماری های متابلیسمی از عوارض شایع در پرورش بوقلمون می باشد که باعث  کاهش رشد و نیز تلفات در بوقلمون می گردد که این عوارض سالانه ضرر زیادی به پرورش دهندگان بوقلمون می زند . متاسفانه علت اصلی این عوارض  به دلیل عدم توجه به جیره بالانس یا متناسب با احتیاجات غذایی بوقلمون در سنین و نژاد های مختلف می باشد . از جمله عوارض شایع متابلیسمی موجود در ایران عبارت اند از :
1-لنگش در بوقلمون گوشتی و مادر
2-کانی بالیسم (همدیگر خواری) در بوقلمون گوشتی و مادر
3-ریکتوز در بوقلمون گوشتی
4-پینه سینه در بوقلمون گوشتی
5- عفونت سینه در بوقلمون مادر و گوشتی
بیماری لنگش در بوقلمون و راه حل مقابله آن
با توجه به بیماری و عوارض شایع در کلیه طیور ،بوقلمون از جمله طیور مقاوم نسبت به بسیاری از عوارض و بیماری ها می باشد. اما یکی از مشکلات شایع در بوقلمون مسئله لنگش می باشد که این لنگش خود باعث عوارضی دیگر از جمله پینه سینه و عفونت سینه iهمراه می گردد چرا که اگر چنانچه به این عارضه دیر رسیدگی شود باعث کاهش وزن  و نیز تاخیر در رشد نیز می گردد زیرا آرام آرام این مشکل تبدیل به فلجی و نیز زمین گیر شدن بوقلمون شده و از حرکت پرنده و رسیدن آن به آب و دان جلوگیری شده و این امر باعث کاهش رشد بوقلمون می گردد. علت اصلی این عارضه در بوقلمون به خاطر کمبود ویتامین  D3 و نیزکمبود کلسیم و فسفر می شود. پس نتیجه می گیریم این عارضه یا می توان گفت بیماری یک بیماری مدیریتی می باشد که باعث ضرر و زیان بسیاری به پرورش دهنده می گردد.راه حل درمان این عارضه در بوقلمون از طریق تصحیح کردن جیره و تنظیم نسبت کلسیم به فسفر و همچنین استفاده مازاد از دی کلسیم فسفات و همچنین افزایش ویتامین ب کمپلکس و ویتامین AD3E در جیره بوقلمون می باشد.
بیماری پینه سینه در بوقلمون
عارضه پینه سینه یک مشکل کاملا مدیریتی در پرورش بوقلمون می باشد .عارضه پینه سینه در بوقلمون باعث به وجود آمدن شکلی نا مناسب در سینه لاشه بوقلمون می گردد که این مسئله سبب کاهش بازار پسندی بوقلمون می گردد. عارضه پینه سینه در بوقلمون در اثر رطوبت در کف بستر و همچنین وجود بستر نا مناسب و نیز همچنین در اثر زمین گیر شدن پرنده در اثر بیماری های مختلف حاصل می گردد . پینه سینه در ابتدها خود را به صورت آبسه و سپس آرام آرام به شکل دلمه های زخم مانند در سینه بوقلمون نمایان کرده که این امر باعث نامناسب شدن شکل ظاهری سینه بوقلمون و همچنین به تاخیر افتادن رشد در پرنده می گردد.با مشاهده چنین عارضه ای پرورش دهنده می بایست بستر سالن را به شکل مناسبی تغییر داده و همچنین بستر مرطوب را از سالن خارج کند و بیماری ها و عارضه هایی که باعث زمین گیر شدن بوقلمون می گردد را درمان نمایند.
مراحل پرورش بوقلمون
پرورش بوقلمون همانند پرورش سایر موجودات زنده نیازمند یک سری روش ها و تنظیم کلیه شرایط اطراف این پرنده می باشد. از جمله این شرایط که در پرورش بوقلمون نیاز به آگاهی و تنظیمات  می باشد عبارت اند از :
1-روش های ضد عفونی قبل از ورود جوجه بوقلمون در سالن
2-تنظیم دمای مناسب در سالن نگهداری در سنین متفاوت بوقلمون
3-تنظیم  رطوبت مناسب در سالن نگهداری بوقلمون
4-تنظیم نور دهی و طول مدت خاموشی در طول دوره پرورش بوقلمون
5-تنظیم رطوبت بستر در سالن پرورش بوقلمون
6-جیره مناسب بنا به احتیاج غذایی بوقلمون در سنین مختلف
7- رعایت بهداشت در طول دوران پرورش بوقلمون
8-روش بار گیری صحیح در انتهای زمان پرورش جهت ارسال به کشتارگاه
در هر متر مربع می توان چه تعداد بوقلمون پرورش داد؟
هر موجود زنده برای پرورش نیاز حداقل فضایی می باشد چرا که در صورت کمبود فضا برای پرورش باعث افزایش تراکم و سبب عارضه کانی بالیسم (همدیگر خواری) و نیز افزایش دمای محیط می گردد و زیادی فضا باعث حدر رفتن انرژی می گردد. لذا برای پرورش بوقلمون به صورت صنعتی پیشنهاد می شود در هر متر مربع 3 الی 4 عدد بوقلمون می توان پرورش داد.
دما در طول دوره پرورش بوقلمون
در طول یک دوره پرورش بوقلمون یکی از مسائلی که واقعا به طور جدی یک پرورش دهنده باید به آن توجه کند تنظیم دما و همچنین مدیریت دما در زمان های متفاوت در طول 4 ماه زمان پرورش  بوقلمون می باشد. تنظیم دما و مدیریت آن مسئله ای بسیار مهم و قابل توجه می باشد که چنانچه به آن توجه نگردد پرورش دهنده بوقلمون و همچنین پرنده ها آسیب و ضرر و زیان بسیار خواهند دید. چرا که در صورت بروز کاهش دما جوجه ها سرما خورده و یا روی سر هم سوار شده و باعث خفگی جوجه های زیرین میگردد و افزایش دما باعث ایجاد عدم اشتها و له له زدن بوقلمون ها و کاهش وزن می گردد. در ابتدا جهت بررسی تنظیم دما باید توجه داشت که دماسنج در چهار گوشه سالن پرورش وجود داشته باشد . پس از آن توجه به ارتفاع دماسنج مسئله ای مهم می باشد چرا که دما سنج در کل طول دوره پرورش باید به گونه ای در بالای سر بوقلمون قرار گرفته که زمانی که پرنده نوک خود را  بالا می برد بتوان به آن نوک بزند.
برنامه دمایی بوقلمون :
1-هفته ی اول دمای 37 درجه سانتیگراد لازم می باشد.
2-پس از اتمام هفته اول  هر هفته دمای سالن می بایست 2 درجه سانتیگراد کاهش داده تا در نهایت به دمای 17 درجه برسیم.
واکسن های پیشنهادی در طول دوران پرورش
واکسن در واقع سویه ضعیف شده از ویروس های یک بیماری می باشد که باعث درگیر شدن موجود با آن بیماری به صورت خفیف و در نهایت ساخته شدن پادتن های آن ویروس جهت جلوگیری و ایجاد مقاومت موجود با آن بیماری ویروسی می گردد. پس در نتیجه همیشه در تمامی موجودات زنده پیشنهاد می شود که جهت جلوگیری از ضرر و زیان حاصل از درگیر شدن هر بیماری پیشگیری کرد که بهترین راه پیشگیری از بیماری های ویروسی و جلوگیری از انتقال آن رعایت بهداشت و همچنین واکسیناسیون می باشد.با توجه به عدم آلودگی بیشتر شهر های ایران در خصوص بوقلمون و بیماری های ویروسی و عفونی به غیر از چند استان از جمله اصفهان و قزوین در طول پرورش بوقلمون پیشنهاد به واکسیناسون بوقلمون به صورت آشامیدنی می باشد.البته باید توجه داشت که در خصوص واکسیناسیون باید به اداره دامپزشکی شهرستان مربوطه رجوع و از وضع آلودگی محیط آگاهی لازم را پیدا کرد.
برنامه واکسیناسیون بوقلمون:
1- در سن 15 روزگی واکسن نیوکاسل B1
2-در سن 40 روزگی واکسن لاسوتا
* توجه فرمایید بوقلمون ها را برای هر دو واکسن اعلام شده به صورت آشامیدنی واکسینه نمایید.
واکسیناسیون آشامیدنی در بوقلمون
اید توجه کرد در زمان واکسیناسیون به صورت آشامیدنی تمامی بوقلمون ها واکسینه شده و از واکسن مورد نظر استفاده نمایند. برای این منظور ابتدا آب را به مدت 2 الی 3 ساعت از دسترس پرنده ها خارج کرده تا با این کار سبب ایجاد تشنگی در کل بوقلمون های سالن خود شده. واکسن تولید شده و محلول در آب را با دز مشخص طبق سفارش کارخانه تهیه شده آن (طبق دستور دکتر دامپزشک) به داخل ظروف آب خوری قرار داده و این امر باعث شده تمامی بوقلمون ها به خاطر تشنگی فراوان به سمت آب خوری ها حجوم آورده و از آب به همراه واکسن استفاده مینمایند.



جوجه اردک یکروزه 9.000 ریال ، فروش مرغ بومی 10.000 ریال ،فروش جوجه بوقلمون 70.000 ریال ،جوجه شترمرغ یک هفته 2.350.000 ریال-یک ماه 2.700.000ریال-زنده شترمرغ-120.000ریال-ران شترمرغ با استخوان 270.000 ریال-زنده بوقلمون60.000 ریال-لاشه بوقلمون93.000ریال-پوست شترمرغ1.800.000 ریال-پرشترمرغ کیلویی150.000 ریال- پوکه 50.000 ريال-چربی 10.000ریال-روغن شترمرغ کیلویی 150.000 ریال *نخستین بانک مرجع اطلاعاتی پرواربندی بوقلمون و شترمرغ *


طراحی سايت , بهینه سازی،سئو و هاست جوملا طراحی سایت حرفه ای